در حال آماده‌سازی...
مجموعه‌ای از دلنوشته‌ها و روایت‌های صمیمی از دل بنیاد فجر مهربانی؛ نوشته‌ها و داستان‌هایی که الهام‌بخش مهربانی‌اند.
نیکوکاری، تنها بخشیدن نیست؛ انتخاب شریک‌شدن در ساختن آینده است.
نیکوکار در بنیاد فجر، نقش یک حامی مقطعی را ندارد؛ او معمار مسیری است که یک کودک را از «محدودیت» به «امکان» می‌رساند.
من هنوز دارم تمرین می‌کنم. من بلدم بخوانم. دارم نوشتن را تمرین می‌کنم. گاهی هم اشتباه می‌کنم، امّا ایرادی ندارد.
معلمم می‌گوید هر کسی حق دارد اشتباه کند، به شرطی که دست از تلاش برندارد.
در بنیاد فجر، نیکوکاری از جایی آغاز می‌شود که آموزش متوقف نماند.
دانش‌آموز کم‌برخوردار، بیش از هر چیز به «امکان ادامه مسیر» نیاز دارد؛ امکانی که اگر به‌موقع فراهم نشود، استعدادها نه از ناتوانی، بلکه از نابرابری خاموش می‌شوند.
آنچه نیکوکاری را از یک عمل ساده انسانی به یک کنش اجتماعی اصیل تبدیل می‌کند، کرامت انسانی است. کرامت، یعنی انسان پیش از آنکه «نیازمند» باشد، «شایسته احترام» است.
در تجربه‌های موفق نیکوکاری، تلاش بر این است که مرز میان «دهنده» و «گیرنده» کمرنگ شود. افراد نه در جایگاه پایین‌دست، بلکه به‌عنوان انسان‌هایی با حق انتخاب، سلیقه و شأن دیده می‌شوند. این تغییر زاویه نگاه، کیفیت اثر اجتماعی را به‌طور معناداری دگرگون می‌کند.
اگر امروز خسته‌ای، اگر فکر می‌کنی درس سخت است یا راه مدرسه طولانی، بدان که کسی هست که به فردای تو فکر کرده است.
کسی که حتی اسم تو را نمی‌داند، امّا دلش خواسته تو کتابت را ببندی و با خیال راحت بخوابی.
یک کیف مدرسه فقط چند تا دفتر و مداد نیست. گاهی یک «شروع تازه» است.
وقتی کودکی با کیف نو وارد مدرسه می‌شود، شانه‌هایش صاف‌تر می‌ایستد. دستش را بالا می‌برد، اسمش را محکم‌تر می‌گوید و باور می‌کند که می‌تواند.
برای نیکوکاربودن لازم نیست پولدار باشی.
گاهی یک لبخند، یک صبر، یا جا دادنِ دیگری در صف هم نیکوکاری است.
اگر یک روز من کمک کردم، دوست دارم طرف مقابلم لبخند بزند نه خجالت بکشد. دوست دارم خودش انتخاب کند، چون من هم دوست دارم انتخاب کنم.
کمک‌کردن باید شبیه دست‌دادن باشد، نه اینکه یکی بالا بایستد و یکی پایین.
اگر جای او بودی، دوست داشتی چه لباسی بپوشی؟ چه کیفی برداری؟ چه رنگی را انتخاب کنی؟
در بنیاد فجر، کودکان فقط «دریافت‌کننده» نیستند؛ بلکه آن‌ها انتخاب می‌کنند.